Omaatje

Vorige week namen we afscheid van ons geliefde omaatje. En hoewel je weet dat het op een dag zo zal zijn, was het een enorme klap dat ze er opeens niet meer was. Zomaar, vanuit het niets. Ze was een ontzettend vrolijk mens. Altijd aan het kwebbelen en altijd maar bezig. Ze kon zo genieten van mensen om haar heen, het liefste met een Portje en lekker eten er bij. En oké, met een paar ondeugende opmerkingen op z’n tijd. Waar ze zelf het hardste om mee kon lachen. De stilte die ze achter laat was meteen overduidelijk.

Hoewel de foto’s niet perfect zijn, koester ik ze enorm. Het is raar dat er nu niets anders meer is dan herinneringen. Al die typische dingen die ze zei en deed. Staan zwaaien aan de raam tot haar bezoek echt helemaal uit zicht was, chippies peuzelen tot alles onder de kruimels lag en giebelen over het ‘vogelnestje’ op mijn hoofd zoals alleen mijn omaatje mocht doen. De afgelopen jaren vroeg ze steevast als ik binnenkwam “whoa is ut menke?” (waar mijn vriendjelief was) en dan dat guitige hoofd er bij.
Ik geloof niet dat er veel momenten zijn die ik me kan herinneren dat ze niet glimlachte. En anders was er altijd nog die kus en “efkes knoemelen”. Want knuffelen deed ze maar al te graag. Maar nu is het opeens stil, terwijl al het andere door gaat. En ag, wat zou ik graag nog één keer willen knoemelen…